DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ —————— ALINTIDIR

DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

Ceyhun Atuf Kansu’nun “Dünyanın Bütün Çiçekleri” şiirine konu olan öğretmen Şefik Sınığ’ın öyküsü…

Mümtaz BAŞKAYA-Emekli öğrt. Çivril / Denizli

Mezarında renk renk çiçekler açıyor…

Şefik öğretmenin çağrısı ile dünyanın bütün çiçekleri ve kaderleri ona benzeyen, geniş ovalarda kokuları kaybolup giden kır ve dağ çiçekleri, mezarını örtüyor.

Onun özlem­lerini gidermek, vereceği son derse geç kalmamak, söyleyeceği son şarkıyı dinlemek için…

Çivril, Denizli’nin şirin bir ilçesidir.

Öğretmen Şefik Sınıg’ın mezarı, şehir mezarlığında bir tepenin üzerindedir.

Nüfus kayıtlarına göre, asıl adı ve soyadı Şefik Eren Şı­nıg’dır.

Ancak “Şınığ” yeri­ne, “Sınıg” soyadını kullanmıştır.

Şefik Sınığ, 1925 yılında Konya-Seydişehir’de dünyaya geldi.

Babasının adı Hulusi, annesinin adı Nazife’dir.

Kü­çük yaşta annesini ve babasını kaybeden küçük Şefik, hem yetim hem de öksüz kalır.

Kimsesiz kalınca o yıllarda Denizli’nin Çivril ilçesinde PTT müdürü olan eniştesinin yanına gelir.

Burada, ilçenin tek ilkokulu olan 30 Ağustos İlkokulu’nda öğrenime başlar.

Çivrilli Osman Gürkan, Isparta-Gönen Köy Enstitüsü’nde tarım öğretmenidir.

Çevresinde zeki, çalışkan, yardıma muhtaç çocukları teş­vik ederek, çoğunlukla, okula kendisi götürerek, o çocukların öğrenim görmelerini sağlar.

Şefik de bu çocuklardan biridir.

Öğretmen Osman Gürkan, Şefik’i Isparta-Gönen Köy Enstitüsü’ne götürür.

Orada, parasız yatılı okumasını sağ­lar.

Ona bir baba şefkati göste­rir.

Ona sahip çıkar.

Şefik Sınığ, Gönen Köy Enstitüsü’nü bitirdikten sonra, Afyon-Dinar ilçesi, Sütlaç Kö­yü İlkokulu’na öğretmen ola­rak atanır. Burada ilk görevine başlar.

1949 yılı Ekim ayında bir gün, görev yaptığı Sütlaç Kö­yü’ne yakın Bostancı Köyü’ne futbol oynamaya giderler.

O köy­de Çivril’den ve Gönen Köy Enstitüsü’nden sınıf arkadaşı olan öğretmen Mehmet Ayde­niz görev yapmaktadır.

Orada, maç esnasında fut­bol topu patlar.

Şefik öğret­men ve arkadaşları, topu tamir etmek için okula girerler.

Şe­fik öğretmen, topu tamir eder­ken okulun ara duvarı üzerleri­ne çöker.

Yalnızca o ağır yara­lanır.

O yıllarda, ulaşım şartları hayli zor olduğundan Çivril’e güç şartlarda getirilir.

Doktor Şerif Gürsel, ağır yara­lı olan Şefik öğretmeni mu­ayene ediyor ve omuriliğinin hayli ezilmiş olduğunu görü­yor.

Çaresiz bir şekilde, Çiv­ril’den Sütlaç’a geri götürülü­yor ve orada okul odasında yatağına yatırılıyor.

Hasta ya­tağının başında, öğretmen ar­kadaşı Mehmet Aydeniz, köylülerden birkaç kişi bekliyor.

Ancak durum umutsuz­dur.

Dünyanın bütün çiçeklerini, köy çocuklarını, öğretmen­lik mesleğini çok seven öğretmen ölmek üzeredir.

Sürekli öğrencilerini sayıklar.

Bu sayıklaması gün boyunca sürer.

Hep öğrencilerini, kaderleri kendisine benzeyen o köy çocuklarını sayıklar.

Dünyanın bütün çiçek­lerini yanına ister.

Son sözleri şu olur:

BANA ÇİÇEK GETİRİN, DÜNYANIN BÜ­TÜN ÇİÇEKLERİNİ BURAYA GETİRİN!

Daha sonra, yaşama gözlerini kapar.

Zorluklarla geçen yaşamı acı bir olayla son bulmuştur.

Artık, o çok sevdiği köy çocuklarından, okulundan ayrıdır…

Bu acı olay, 1949 yılında ekim ayının bir perşem­be günü meydana gelmiştir.

Çivril’de de duyulan bu acı olay üzerine, bir grup öğretmen arkadaş, bir kamyonla Şefik öğretmenin ce­nazesini Çivril’e getirmek üzere Sütlaç’a gider.

Giden öğretmenler Süleyman Çavdaroğlu, Hasan Başkaya, Ali Dönmez, Rüştü Özen ve Mehmet Reşit Akay’dır.

Yanlarında, beraber gittikleri öğretmenlerden birisinin Çivril’de misafiri olan bir üniversite öğrencisi de var­dır.

O da çok üzülmüş ve duygulanmıştır.

Şefik öğretmen, arkadaşlarınca Çivril’e getirilir ve şehir mezarlığında toprağa verilir.

Mezarının başına adı, soyadı, doğum ve ölüm tarihleri yazılı bir mezar taşı dikilir.

Çivril’den öğretmenlerle beraber Sütlaç’a giden üniversite öğrencisi bu acı olayı Ceyhun Atuf Kansu’ya, 1949 yılında anlatır. Şefik öğretmenin o duygu yüklü son sözlerini aktarır.

Bu acı olayı ve son sözleri duyan Ceyhun Atuf Kansu çok duygulanır.

Şefik öğ­retmenin anısını ölümsüzleştirmek için “Dünyanın Bütün Çiçekleri” adlı o duygulu, anlamlı şiirini kaleme alır.

Bu şiir, ünlü şair tarafından 1950 yılında kaleme alınmış­tır, öğretmen Şefik Sınığ, yıllar boyu yaşasın diye…

Gerçekten de, “Dünyanın Bütün Çiçekleri” şiiri, yıllar boyu bir türkü gibi söylenip durdu.

Daha çağlar boyu söy­lenip duracak. Anadolu’nun her köşesinde bir fısıltı gibi, Şefik öğretmen, dünyanın bü­tün çiçeklerini, köy çocukları­nı çağıracak.

Kaderleri ona benzeyen, yalnızlıkta açan, kimsenin bilmediği o köy çocuklarını…

Onlara son bir ders vermek için…

Son şarkısını söylemek için…

Öğretmen Şefik Sınığ, bu şiirle ölümsüzleşmiştir.

Şefik öğretmenin mezarının Çivril’de olduğunu pek fazla kişi bilmiyor.

Onu tanıyan, bu gün hayatta olan emekli öğretmen arkadaşları mezarın yerini bil­mektedirler ve anısını ilk günkü canlılığı ile içlerinde yaşatmaktadırlar.

Bu gün, hayatta olan, kendisini tanıyan arkadaşla­rı Osman Gürkan’ın oğlu emekli kütüphane öğretme­ni Turan Gürkan, emekli öğretmenler Rüştü Özen, Mehmet Reşit Akay ve Süleyman Erdem’dir.

Emekli öğretmen Süleyman Erdem, Şefik öğret­menin mezarının Çivril’de olduğu ,konusunu yeniden gündeme getirir.

İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü’ne “Mezarın yeniden düzenlenmesi” önerisini götürür.

Öneri kabul görür ve yapılan düzenleme 24 Kasım Öğretmenler Günü’ne yetiştirilir.

Mezar taşına şiirin ilk ve son kıtaları yazdırılır.

24 Kasım’ da mezarının ba­şında kısa bir tören yapılır.

Emekli öğretmen Rüştü Özen, Ceyhun Atuf Kan­su’nun oğlu Işık Kansu’ya olayı haber verir.

Çivril’e davet eder.

Ünlü şairin oğlu Işık Kansu, yıllardan beri peşinde olduğu, araştırdığı olayın birden bire aydınlandığını duyunca, oldukça heyecanlanır.

Hemen Çivril’e gelir ve Şefık Sınığ’ın mezarını ziyaret eder.

Onu tanıyan emekli öğretmen arkadaşları ve diğer kişilerle tanışır, konuşur.

Daha sonra, Rüştü Özen ile birlikte Dinar’ın köy­leri olan Sütlaç ve Bostancı Köyleri’ne gider.

Amacı o günlerin tanığı yaşlı kişileri bulup konuşmaktır.

Amacına ulaşır. O acı olayın can­lı tanıklarını bulup konuşur.

Ora­dan buruk bir acı ile Çivril’e geri döner.

Yıllardır arayışının mutlu so­na ulaşmasında katkısı olan Çiv­rillilere teşekkür ederek, Ankara’nın yolunu tutar.

Ankara yolla­rında babası Ceyhun Atuf Kan­su’nun “Dünyanın Bütün Çiçek­leri” şiirini daha bir anlamlı mırıldanır.

Bizler, Şefik öğretmenin me­zarının Çivril’de bulunmasını bir onur sayıyoruz.

Çivril’ de Şefik öğretmenin mezarının bulunduğu şehir me­zarlığı, yüksekçe bir tepededir.

Bu tepe, özellikle ilkbahar ayla­rında renk renk çiçeklerle beze­nir.

Burada her türlü çiçek boy verir.

Kaynak: Öğretmen Dünyası Dergisi, Nisan, 2000, Sayı:24

 
 


 
 

DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

“Bana çiçek getirin, dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin!”

Köy öğretmeni Şefik Sınığ’ın son sözleri.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçekleri getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer.
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin getirin... Ve sonra öleceğim.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,
Kaderleri bana benzeyen,
Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları,
Geniş ovalarda kaybolur kokuları...
Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,
Hepinizi hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini
Bacımın suladığı fesleğenleri,
Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
Avluların pembe entarili hatmisini,
Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın.
Aman Isparta güllerini de unutmayın
Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.
Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,
Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,
Ne güller fışkırır çilelerimden,
Kandır, hayattır, emektir, benim güllerim,
Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Baharda Polatlı kırlarında açan,
Güz geldi mi Kopdağına göçen,
Yörükler yaylasında Toroslarda eğleşen.
Muş ovasından, Ağrı eteğinden,
Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden
Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni,
Eğin türkülerinin içine gömün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
En güzellerini saymadım çiçeklerin,
Çocukları, öğrencilerimi istiyorum.
Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
O bakımsız, ama kokusu eşsiz çiçek.
Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek,
Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum.
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
Tarümar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım,
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
Yurdumun çiçeklenmesi için daima, yaşadım,
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,
Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.




Ceyhun Atuf KANSU
Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s