SEN YOKKEN ——————– ALINTIDIR

SEN YOKKEN

Sen yokken gittim,
Korkularımın üstüne.
Hiç ardıma bakmadım,
Gümüş şiirler yazdım sen yokken.
Çok yangın çıktı yüreğimde,
Küllerini bile savurmadım.
Irak denizlerin fırtınasıydım.
Uzak iklimlerin sert rüzgarları,
Kulaçlarken denizinde gurbeti,
Kanlı savaşlarım,
Belalı sevdalarım olmadı hiç,
Ama hep sustum,
Hep ağladım, hep yandım sen yokken.
Bekliyorum dönüşünü yeniden,
Bir gelsen,
Hayatın önünden alsan beni.
Bir gelsen,
Sellerin önünden alsan beni.
Bir gelsen,
Ölümlü düşlerimden alsan beni.

Çok durdum güneşe karşı bir başıma.
Savrulurdum rüzgarlarında sensizlik denizinin.
Sen yokken,
Az dolaşmadım gönlümün kuytularında.
Üşüyen karanfilim şimdi buruşuk parmaklarda.
Bir kırağı ayazıydım gecenin kollarında.
Zifirlerinde sadece ben üşürdüm.
Hiç aldırmadım esen rüzgara.
Hiç dinlenmiş bir yürekle çıkmadım ortaya.
Yine de hiç yıkılmadım giden trenlerin ardından.
Ama bütün yangınlar beni yaktı önce.
Hep ortasında kaldım vurgunların.
Vurgun nedir ki? deme.
Bir babanın serzenişi nasılsa öyle.
Bayrakları indirilmiş,
Bozguna uğramış bir hisardım sen yokken,
Hep sustum,
Hep yandım, hep ağladım sen yokken.
Bir gelsen,
Yangınlardan alsan beni,
Bir gelsen,
Dünyalarımdan alsan beni,
Bir gelsen,
Şafaksız gecelerden alsan beni,
Ama ne zaman gelsen,
Akşam kızılı gözlerimle bulacaksın beni.

CAHİT KÜLEBİ

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s